Wiersze Michała Dąbrowskiego czytałam, myśląc, dlaczego on nie pisze opowiadań, przecież wystarczy wypełnić gotowe sytuacje szczegółami i to są opowiadania, znakomite opowiadania współczesne. Dopiero potem zrozumiałam, dlaczego Wszystko wydaje się niepełne i takie musi pozostać, by zdziwienie, że to tak, nie utopiło się w powodzi słów. Anna Nasiłowska Codzienność w pandemii to czas na krótkie, szybkie refleksje, ale też długie i głębokie analizy. O dzieciństwie i babci, o znajomościach bliższych i dalszych. Dlaczego się kończą i gdzie podziało się to coś, co nas kiedyś z kimś łączyło? Wiersze Michała Dąbrowskiego wiozą czytelnika przez swój świat jak taksówka czy nocny autobus. Wiozą do knajp, na dachy warszawskich wieżowców i w plener. Na dawne wakacje, które teraz są już tylko wspomnieniem, bo ze znajomymi, z którymi je spędzaliśmy, drogi nam się rozeszły. I tak jedziemy wierszami wszędzie tam, gdzie pewnie w normalnych czasach byśmy pojechali mniej chętnie, ale teraz pędzimy niemal łapczywie wraz z autorem. Bo wreszcie gdzieś wolno nam pojechać. Ale cóż... nawet autor o sobie pisze, że jest już innym człowiekiem. Poezja Michała Dąbrowskiego sprawia, że w pandemii nikt nie jest samotny. Małgorzata Karolina Piekarska Michał Dąbrowski (ur. w 1982 w Warszawie) - pisarz, poeta, krytyk literacki. Absolwent kulturoznawstwa. Od 2009 roku współtworzy audycję literacką Książki pod lupą. Zadebiutował w 2011 roku utworem Dłoń. Portal literacki granice. pl ogłosił ją Książką na Wiosnę 2011. W 2012 roku ukazała się druga powieść Transgresja. W 2014 roku jego monodram Szczęście otrzymał II nagrodę w XI Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Stanisława Grochowiaka w kategorii dramatu i słuchowiska radiowego. Michał Dąbrowski publikowany był m. in. w Wyspie, Pomostach, Latarni Morskiej i Podglądzie. W 2015 roku ukazał się tom poezji Wiersze. Mieszka w Warszawie na Ochocie. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
