" Jest taka chwila w życiu aktora, między opuszczeniem kurtyny, a pierwszymi oklaskami. Krótka chwila niepewności, podczas której jeszcze nie wiesz, podobało się, czy nie, będą brawka, czy owacja, będą wybrzydzać, czy stać w kolejce po autografy, będzie dwieście przedstawień, czy dwadzieścia. Stoimy i czekamy, nie widzimy się nawzajem, bo ciemność jest totalna, czuję przyśpieszone oddechy moich koleżanek i kolegów, zmęczeni, zmordowani właściwie, ale prawie pewni swego. Prawie. Bo z komisją egzaminacyjną nigdy nic nie wiadomo. Jeszcze sekunda, jeszcze pół. Wreszcie słyszymy. Szalone oklaski, prawdziwa euforia widowni. Brawa takie, że łzy wzruszenia dławią w gardle. – Będzie dobrze – słyszę za plecami głos jednej z dziewczyn. Kiwam głową na znak, że podzielam jej optymizm. Światło się zapala, kurtyna podnosi. Koledzy z roku drą się jak opętani, rodziny i znajomi wyklaskują i tylko profesorowie udają chłodnych obserwatorów. Nie wstają ze wszystkimi, nie biją braw, udają wycieczkę z Węgier, która znalazła się tu całkiem przypadkowo."
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się