Bóg sam nie wystarczy

O samotności kapłanów w Kościele, depresji i poszukiwaniu pomocy Tytuł książki –  Bóg sam nie wystarczy – może kogoś gorszyć lub niepokoić. Tymczasem to są słowa samych księży, wypowiedziane ze łzami w oczach po godzinach bezsilnego leżenia krzyżem przed tabernakulum. I teologicznie to stwierdzenie jest przecież głęboko prawdziwe: Bóg stworzył człowieka i stworzył wspólnotę, bo „ nie jest dobrze, żeby człowiek był sam” (por. Rdz 2, 18). Oczywiście, że Bóg daje nam zawsze wystarczająco siły i łaski, byśmy mogli zwyciężać w zmaganiach z pokusami czy w walce przeciwko dotykającemu nas ościeniowi – życia duchowego niczym nie da się zastąpić – niemniej jednak daje je nam także poprzez innych. Człowiek potrzebuje drugiego człowieka. Ksiądz potrzebuje bezpiecznej relacji, w której nie musi grać roli „ wiejskiego celebryty” czy „ służbowego giganta”. Kiedy biorę do ręki tę książkę, czuję przede wszystkim głębokie drżenie serca. To nie jest po prostu kolejna publikacja teologiczna czy publicystyczny reportaż, który ma zaspokoić naszą intelektualną ciekawość albo – co nie daj Boże – stać się paliwem do kolejnych publicznych rozliczeń i internetowych dyskusji. Ta książka to krzyk. To bolesne, wstydliwe, a jednocześnie niesamowicie przejmujące wołanie człowieka, który chowa się za koloratką, ornatem i alby fałdami, próbując rozpaczliwie ocalić w sobie to, co najważniejsze: swoje człowieczeństwo i swoją wiarę. Biskup Artur Ważny Czytając ją miałem rzadko odnoszone wrażenie, że napisał ją ktoś, kto zna mój świat. Nie wszystkie opisane przez Białkowską zjawiska i problemy przeżyłem osobiście, ale w zasadzie ze wszystkimi się zetknąłem w ten czy w inny sposób. To jest prawdziwa książka. Nie mówi o wszystkich księżach; każdy z nas ma trochę inną drogę, inną psychikę i w żyje w odmiennych warunkach. Jednocześnie jednak opisuje problemy i sytuacje, które dotknęły i złamały konkretnych ludzi, a złamawszy – pozostawiły ich samych. ks. dr hab. Piotr Kieniewicz MIC