Autobiografia przebywającej od 1922 r. na emigracji Niny Berberowej jest wśród książek tego gatunku dziełem wyjątkowym. Przeszłe wydarzenia, przywołane z pamięci i poddane teraźniejszej ocenie, niejako dzieją się teraz, i to w całej swej różnorodności. Historia życia autorki to zarazem historia rosyjskiego środowiska literackiego, najpierw tego, które tworzyło w Rosji - jak grono poetów skupionych wokół Gumilowa - później na emigracji, przede wszystkim w Paryżu. Pisarka przytacza rozmowy i listy, odtwarza sytuacje i spotkania, w których uczestniczą: Achmatowa, Gorki, Bieły, Błok, Pasternak, Nabokov i wielu innych. Nina Berberowa, niezrównana kronikarka zarówno swojego życia, jak losów innych pisarzy, poetka, powieściopisarka, krytyk literatury i muzyki wyłania się z cienia i powoli wkracza w szeregi klasyków XX wieku.
