„ Twarda rutyna dobrego samopoczucia”, zdaje się wcale nie być stanem, którego pożąda osoba mówiąca w wierszach z tomu „ Mniej” Pauliny Korzeniewskiej. Dlatego też każdy dzienny raport odnotowujący zaburzenia homeostazy persony – czy to przez procesy, których doznaje ciało, czy to przez inne uchwycone fenomeny przemijania – może rozpętać wiersz. Rejestracja takich prywatnych mikroodchyleń staje się okazją do wyrażenia niezgody na fasadowość porządku teatru dnia codziennego, w którego spektaklu ostatecznie „ zgnijemy w ziemi / pięknie nasadzonej kwiatami” („ Kwiaty”). Ale! autorka w ostatnim wierszu tomu („ 26”) głosi jednak, że „ to książka o miłości / spóźnionej albo pokracznej / ale miłości”.
