Imperium Sodomy i jego sojusznicy

Stałą cechą rewolucji jest dokonywanie czystek pamięci. Każda epoka ma swoją wrażliwość i  w  XXI wieku chwilowo drastyczna walka z  przeszłością nie  uchodzi. Radykałowie wolą raczej metodę drobnych kroków. Zamiast niszczyć stare dzieła, palić je lub zakazywać ich czytania, można przecież nieco je tylko poprawić. Gdyby kiedyś prawa do wydawania dzieł polskich pisarzy dostały się w  ręce apostołów wokeizmu, nie  ostałby się kamień na kamieniu: stracilibyśmy i  Adama Mickiewicza, i  Henryka Sienkiewicza, nie  wspominając o  Zygmuncie Krasińskim czy Bolesławie Prusie. Każdego by potraktowano z  innego paragrafu. Jednego za  domniemany antysemityzm, drugiego za  rasizm, trzeciego za  ksenofobię, a wszystkich za  patriarchalizm i  maskulinizm. Na razie Polacy są daleko z  tyłu. Z czyszczeniem pamięci mogli się stykać w  Kościele, po soborze watykańskim II. Zniknęły wtedy tzw. psalmy złorzeczące (Pan Bóg się nie  gniewa, Pan Bóg kocha wszystkich), znacznie okrojono odniesienia do groźby piekła, postawiono nacisk na to, co pozytywne i  co budzi nadzieję. Postępowi teologowie próbują dowieść, że Biblia nie  potępia homoseksualizmu. Według nich grzech sodomski miał być formą pogwałcenia prawa gościnności, a wtedy reszta już pójdzie z  górki. Kto nie  jest gościnny, ten nie  chce imigrantów. Kto nie  jest gościnny, ten nie  troszczy się o  zasoby Ziemi i  beztrosko wydycha CO2 do atmosfery. Imperium Sodomy na pewno nie  ustąpi. Tam, gdzie siła zderza się z  racją, ta druga często musi przegrać.