Przedmiotem tej pracy jest struktura rytmiczna najbardziej typowej odmiany poezji arabskiej - iloczasowej stychiki monorymicznej, która pełnię formy osiągnęła w bliżej nieokreślonej przeszłości przedmuzułmańskiej, i której reguły wersyfikacyjne skodyfikował w VIII w. Al-Halil Ibn Ahmad al-Farahidi (zm. 791). Na przestrzeni całego tzw. klasycznego okresu literatury arabskiej, czyli mniej więcej do końca XV w. ten właśnie rodzaj wiersza dominował niepodzielnie. Stosowany tutaj termin klasyczny wiersz arabski ma dwojakie odniesienie. Z jednej strony ograniczają go ramy czasowe - poezja stworzona później, np. w wieku XIX wykracza poza zakres niniejszej pracy nawet jeśli spełnia kryteria formalne. Z drugiej zaś strony nie obejmuje ani średniowiecznej strofiki arabskiej, ponieważ ta zrywa z zasadą absolutnej monorymiczności, ani też twórczości poetyckiej opartej na regułach metrycznych innych niż te, których stosowanie usankcjonował Al-Famhldi. Chodzi tu w pierwszym rzędzie o późniejsze nowinki metryczne jak mustatil, mumtadd, mutawafir itd. przypisywane niektórym poetom tzw. prądu modernistycznego okresu VIII - X w., a także o metrum mutaddrik wprowadzone przez Al-Ahfasa (zm. 830). Brak wiarygodnych przykładów na ich stosowanie w klasycznej poezji uzasadnia przypuszczenie, że były one wyłącznie dziełem prozodystów.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się