Choć w 1974 r. drużyna siatkarzy zdobyła w Meksyku mistrzostwo świata, to na olimpiadzie w Montrealu w 1976 r. nie była murowanym faworytem. Mimo że mecze siatkarzy na tych igrzyskach rozgrywane były zwykle po północy naszego czasu, to rodziły ogromne emocje, wręcz narodową gorączkę, która towarzyszyła występom zawodników „ Kata”, czyli legendarnego trenera Huberta Wagnera. Zapowiadał buńczucznie, że jedzie do Kanady po złoty medal, ale na początku turnieju niewiele wskazywało na to, że je zdobędzie. Polskich siatkarzy, którzy straszliwie męczyli się z teoretycznie dużo słabszymi rywalami, nazwano „ mistrzami piątego seta”. Pięknych momentów, jakie wtedy przeżywano, było mnóstwo: piłkarze, kolarze, lekkoatleci, siatkarze, piłkarze ręczni, bokserzy, zapaśnicy i szermierze dostarczali nam niezwykłych emocji i powodów do dumy. Na lata 70. przypadło apogeum tych sukcesów – z Montrealu, a wcześniej z igrzysk w Monachium Polacy przywozili wory medali (samych złotych po siedem z obu imprez). Irena Szewińska, Władysław Komar, Jacek Wszoła, Władysław Kozakiewicz, Józef Zapędzki czy Ryszard Szurkowski byli naszymi idolami na równi z piłkarzami Kazimierza Górskiego. Osiągnięcia sportowców były imponujące, a w wielu przypadkach wręcz oszałamiające.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się