Kaspar

Sztuka „ Kaspar” nie pokazuje, jak JEST NAPRAWDĘ czy BYŁO NAPRAWDĘ z Kasparem Hauserem. Pokazuje ona, co JEST MOŻLIWE z kimś. Pokazuje, jak można mówieniem doprowadzić kogoś do mówienia. Sztuka ta mogłaby nosić również tytuł „ Tortura mówienia”. Kaspar Hauser to postać prawdziwa. Niewiadomego pochodzenia chłopiec w wieku lat szesnastu pojawił się w maju 1828 r. na ulicach Norymbergi. Potrafił powiedzieć tylko jedno zdanie - „ chcę być jeźdźcem, jak mój ojciec”. Poddany edukacji i przystosowany do życia w społeczeństwie, zmarł w 1833 r. na skutek rany odniesionej w niewyjaśnionych okolicznościach. Jego tajemnicza biografia i śmierć zbudowały legendę inspirującą do dzisiaj wielu twórców. W 1974 r. powstał film Wernera Herzoga „ Zagadka Kaspara Hausera”. „ Kaspar” Handkego nie jest sztuką historyczną, a jej bohater nie jest portretem autentycznej postaci Kaspara Hausera. Dziewiętnastowieczna legenda stanowiła dla autora jedynie punkt wyjścia do napisania w 1967 r. dramatu uważanego za jedną z najwybitniejszych sztuk – czy też anty-sztuk – austriackiego dramatopisarza. Handke ukazał w „ Kasparze” proces stwarzania człowieka i równocześnie pozbawienia go wolności przez język.