Fragmenty wstępu Johna Ewersa: Dwa Legginy przede wszystkim był wojownikiem Wron. Opowieść jego w równym stopniu mówi o jego wyczynach co o plemiennych wartościach, motywujących go do działania. Od dzieciństwa podziwiał wielkich wojowników plemienia. Żądza sławy sprawiła, że przez ponad dwadzieścia lat narażał życie na wyprawach wojennych, starając się sprostać niepisanemu nakazowi, by mężczyzna naśladował plemiennych bohaterów lub przewyższał ich czynami. Dwa Legginy czynił to z takim zapamiętaniem, że nie zrażały go częste niepowodzenia i skromne sukcesy. Był jednym z ostatnich Wron, którzy zeszli z wojennej ścieżki. Znamienną jest rzeczą, iż opowieść swą kończy ostatnią wojenną przygodą. Dla niego dawne życie Wron skończyło się nie wtedy, kiedy wybito bizony, ale wtedy, gdy nastał kres wojnom międzyplemiennym. W opowieści Dwóch Legginów nieustannie przewija się motyw poszukiwania przezeń religijnej mocy. Zapoznaje to nas z wierzeniami plemienia i z jego osobistą niezachwianą wiarą w moc nadprzyrodzonych istot. Ta wiara niosła Wronom nadzieję i pozwalała uczynić znośnym ich niełatwe życie. Nieustanne wysiłki Dwóch Legginów mające na celu uzyskanie nadprzyrodzonej mocy poprzez własne poszukiwania wizji oraz otrzymanie jej od starszych i odnoszących większe sukcesy mężczyzn, odzwierciedlają zarówno religijny ideał Wron, jak i kulturowo akceptowany wybór. Niemniej barwne wspomnienia Dwóch Legginów przepadły by nam bezpowrotnie, gdyby William Wildschut nie uznał, iż przekazane mu doświadczenia starego Wrony są źródłem do zrozumienia życia jego narodu i dlatego warto zachować je dla potomności. Peter Nabokov nie tylko wydał rękopis Wildschuta, ale też zaopatrzył go w szereg przypisów, które przygody Dwóch Legginów wiążą z dziejami całego plemienia Wron. Tym samym Dwa Legginy, William Wildschut i Peter Nabokov swą wiedzą i talentem obdarzyli nas książką, którą zafascynuje się i zrozumie każdy czytelnik. Jednocześnie posłuży ona wszystkim miłośnikom biografii, historii i etnologii.
