" Pytamy wobec tego: dlaczego możliwość szukania i głoszenia prawdy w wymiarze społecznym poddawana jest deformacji i ograniczeniom? Jaka wizja państwa, narodu i człowieka temu towarzyszy? Czy jest to wizja państwa niepodległego? Narodu suwerennego a człowieka pojętego jako osoba? Jeżeli nie, to nie jest to ani wizja polska, ani chrześcijańska. Niepodległe państwo bowiem chroni daną społeczność przed zakusami obcych, suwerenność narodu jest warunkiem suwerenności każdej osoby, a człowiek żyje na sposób osobowy, gdy może zmierzać do Boga jako ostatecznego celu. Taki jest najgłębszy sens niepodległości, suwerenności i personalizmu. Aby ten sens mógł być urzeczywistniany potrzebna jest prawda w wymiarze społecznym. I dlatego tak wielką odpowiedzialnością obciążone jest słowo głoszone społecznie, bo ono dotyka ostatecznie egzystencjalnego porządku bytowania człowieka." Z eseju " U stóp Królowej Polski"
