Wiersze Piotra Kępińskiego to głos percepcji zdewastowanej – która radykalnie odmawia posłuszeństwa logice tego świata. Uporządkowana struktura, jaką nasz umysł (i nasz język) próbuje cierpliwie budować z nieokiełznanego strumienia codziennych doświadczeń – wraca w tej poezji do swojego pierwotnego, chaotycznego stanu. Nawet włoskie consolamentum nie daje tu ukojenia. Każda forma prędzej czy później odsłania swoją fikcyjność. Na wynos! dosłownie obdziera czytelnika ze skóry. Takiej poetyckiej książki dawno w polskiej literaturze nie było. (Tomasz Stawiszyński)
