Zemsta templariusza

Srebro, za które można kupić zbawienie… lub sprzedać duszę Polska, XIII wiek. Kraina rozdarta podziałem dzielnicowym jest idealną scenerią dla podstępnych działań chciwych książąt i bezwzględnych rycerzy. Podczas gdy jednym zależy na zjednoczeniu, inni czerpią korzyści z ciągłych utarczek i konfliktów, a nawet nieprzystających szlachetnemu urodzeniu napadów na gościńcach. Stawka jest wysoka – zrabowano srebro wysłane do Rzymu w celu wykupienia korony. Na scenie pojawiają się templariusze, raubritterzy, interesowni książęta, alchemicy, a nawet sam inkwizytor papieski. Mieszanka to iście wybuchowa, a trup ściele się gęsto. W samym środku tej dziejowej zawieruchy staje prawy Jan z Brzegu i niespełna rozumu Gąsiorkowy syn Pietrek. Obaj chcą pomścić rodziców i odnaleźć ukryty skarb. Nie sprzyja im rzeczywistość, w której granica między sojusznikiem a zdrajcą zaciera się, kiedy tylko zadzwonią monety. Ale nie chodzi tu tylko o kruszec. To walka o koronę, której jeszcze nie ma, o honor, jaki łatwo stracić, i o niestworzone wynalazki, ale to już zupełnie inna część tej historii… Niebawem wprowadzono do sali, zwanej paradną, nie szczędząc im kuksańców, trzech kolejnych nieszczęśników. – A otóż i nasze ptaszęta! Myśmy na magistra z dawien polowali. On to syna szlachetnego druha mojego Klemensa, słusznie „ Gąsiorkiem” zwanego, jeno po paru niedzielach nauki ze swojej szkoły skreślił i całkiem wyrzucił! Trzos od szlachetnego Klemensa na koszty nauki owego Pietrka wprzódy wziął, ale potem, niegodziwiec, matolstwo, a nawet debilizm wrodzony w piśmie do ojca onemu zarzucił! Żadnej szansy na naukową korektę rozumu nie dając. A tak się przecież nie godzi! – Kuncze pociągnął zdrowo z gąsiora, aby przepłukać gardło po długiej przemowie.