To kawałek najprawdziwszego życia, które toczy się w szpitalu psychiatrycznym. Jej autor Piotr Pietucha, który od kilkunastu lat pracuje w Szwecji z ludźmi chorymi psychicznie, opisuje swoje relacje z nimi - często trudne, powikłane - z empatią, czułością, szacunkiem dla inności, którą jest choroba. Ale czytając te zapiski - rodzaj pamiętnika, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wszyscy po trosze jesteśmy chorzy, że wszyscy niedomagamy. Znakomite portrety chorych, obłąkanych, cierpiących za niezawinione krzywdy tak bardzo nas przejmują, gdyż są naszym zwierciadłem. Jak pacjenci Piotra Pietuchy nieustannie szukamy miłości i zrozumienia w świecie, którego nie pojmujemy i którego się boimy. Życiorysy chorych są do siebie podobne - to zaniedbane, opuszczone, przerażone dzieci, które nie mają siły żyć. Któż z nas jest wolny od mroku?
