Migotliwy ton. Esej o stylu Chopina

Ta książka nie powstała przez przypadek. Chopin zajmuje od początku miejsce centralne w muzycznym pisarstwie Piotra Wierzbickiego. Szkice poświęcone Chopinowi wypełniają aż w połowie jego pierwszą książkę z tego obszaru (? Życie z muzyką?, 1993). Idzie za nią książka ? Chopin - portret muzyczny? (1999). Chopinowski wątek przewija się gęsto w muzycznych felietonach Autora. Dostajemy do rąk rzecz, która, tak jak wszystkie poprzednie Piotra Wierzbickiego, nie jest ani zbiorem anegdotek z życia kompozytora, ani koktajlem z westchnień i zachwytów, ani rozprawą muzykologiczną najeżoną uczonymi terminami. To przedsięwzięcie w formie czysto literackie, zuchwała, fantazyjna wręcz próba rozszyfrowania ? z pozycji słuchacza, entuzjasty, któremu zdarzyło się być pisarzem ? największej spośród chopinowskich zagadek: tajemnicy stylu Chopina, tak zawsze rozpoznawalnego, a tak strasznie nieuchwytnego, krańcowej unikalności tej muzyki i efektu szczególnej intymności, sprawiającej, że czujemy się z nią jak w domu. Książka jest zwięzła, zwarta, stylistycznie jednorodna, cała jakby na jednym oddechu. Patronat medialny: Polskie Radio Pr. II, Tygodnik Powszechny