Pamiętasz, czym jest noc? Spokojem, gdy wokół masz cztery ściany. I pięknem, gdy leżysz na polanie wpatrzony w przestrzeń kosmiczną. I płaczem, gdy twoja dusza przepełniona kamieniami nie daje rady nabrać kolejnego łyku powietrza, by móc funkcjonować dalej. Nie muszę mówić, czym są te kamienie, prawda? Płaczę nocą, bo duma nie pozwala mi tego zrobić w dzień. Tak jest łatwiej, ot tyle, gdy stajesz się sobą? Wychodzisz ze swojego stroju, odkładasz maskę, nagle rozmowy kleją się o wiele bardziej, a ty zaczynasz czuć, że żyjesz, mimo ciężarów. Żyjesz, bo słyszysz coś, czego nie słyszałeś za dnia. Bicie własnego serca. Prosty stukot w równomiernym tempie.
