Wywołuję siebie z ruin

Wstąpienie Płynie we mnie nieprzytomna ułożona na resztkach komputerowego biurka pamięć z której wysypują się najbardziej rozłożone fragmenty piach i popiół ustawiam się pod tym strumieniem i próbuję otworzyć oczy gdy spływa po czole policzkach i potylicy zajmując całe ciało miesza się ze mną w całość Wyjścia Zwyczajnie zagoiło mi się w przełyku więc wychodzę rano z domu i idę między drzewa dziwię się że są tak blisko patrzę w witryny sklepowe czy to ja jestem na sprzedaż czy ubrania moje ktoś goli drzewa szuka pod brukiem korzeni wsiadam do jednego z nich i jestem pod ziemią ale trochę nudnawo już tutaj byłem mało życia więc wróciłem na zewnątrz (fragmenty książki)