O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości / Katedra

Z posłowiem Jerzego Jarniewicza O czym mówimy, kiedy mówimy o opowiadaniach Raymonda Carvera? Mówimy o kobietach i mężczyznach, którzy by zabić czas, gadają, piją, kłócą się. Mówimy o małomiasteczkowej klasie średniej, która pod pozorami spokojnego życia ukrywa ból i wyobcowanie. Mówimy o świecie, który jest niesprawiedliwy, pełen przemocy, choć nierzadko absurdalny. O teatrze błahych spraw, w którym rozgrywa się dramat zerwanych więzi i wewnętrznej pustki. Carver pokazuje ludzi udręczonych osobistym nieszczęściem, niemożnością porozumienia się z najbliższymi, lękiem przed degradacją i brakiem perspektyw. Horyzont jest u niego zamknięty – społecznie, emocjonalnie i duchowo. To uniwersum bez prześwitów, bez szansy na odkupienie. Krótkie formy Carvera łączy bezwzględna diagnoza społeczeństwa i minimalistyczne mistrzostwo. To jedne z najlepszych opowiadań, jakie napisano w Ameryce w XX wieku, i ponadczasowe świadectwo rozpadającego się świata. „ Ameryka Raymonda Carvera jest […] przysłonięta bólem i pozbawiona marzeń, ale nie tak krucha, jak się wydaje. To miejsce ocalałych i miejsce opowieści. [Carver] dokonał tego, co nie udaje się wielu najbardziej utalentowanym pisarzom: stworzył własny kraj, niepodobny do żadnego innego, z wyjątkiem tego właśnie świata, o którym mówił Wordsworth, że jest światem dla nas wszystkich.” „ The New York Times” „ Klarowny, surowy język, tak trafny, że drżymy na myśl o wiedzy, jaką dzięki niemu zdobywamy.” „ Chicago Tribune” „ Kilka opowiadań Carvera można już zaliczyć do arcydzieł amerykańskiej prozy […]. „ Katedra” ukazuje utalentowanego pisarza, który próbuje przekroczyć granice swoich dotychczasowych odniesień i osiągnąć większą subtelność w oddawaniu niuansów.” „ The New York Times Book Review”