Oblicza konfliktów. Zbiór analiz i studia przypadków

Ewolucji procesów integracji europejskie od ich zarania immanentnie towarzyszył (i towarzyszy po dziś dzień) rozwój wzajemnych relacji, w jakie wchodzą każdorazowo prawo Unii Europejskiej z prawem jej poszczególnych państw członkowskich. Nie będzie przesadą stwierdzenie, iż przenikanie się wspomnianych porządków prawnych (a więc prawa UE i prawa krajowego) stanowi ewenement nie tylko w skali regionalnej, ale także w skali światowej. Bez precedensu jest bowiem fakt, iż poprzez Unię Europejską, a wcześniej Wspólnoty Europejskie, doszło do wykształcenia takiego zespołu norm prawnych, który nie będąc tworzonym przez wewnętrznego prawodawcę, ma - co do zasady - w przypadku kolizji norm prawnych pierwszeństwo stosowania przed prawem krajowym. Pamiętać także należy, iż na zagadnienie to nakłada się fakt, iż państwa, jako podstawowe podmioty prawa międzynarodowego, współcześnie nie mają monopolu w sferze prawodawczej. Oparcie systemu prawa unijnego na zasadzie pierwszeństwa (obok zasady skutku bezpośredniego) doprowadziło, zdaniem niektórych, do przezwyciężenia zamkniętego systemu prawnego, który do tej pory był cechą warunkującą suwerenne, narodowe państwo. Z artykułu Eweliny Cała-Wacinkiewicz Konflikt norm prawnych. Zasada pierwszeństwa prawa UE jako gwarant spójności systemu prawnego