Już sam życiorys Renégo de Obaldii zdaje się sugerować żywiołową osobowość. Urodził się w 1918 roku w Hongkongu. Ojciec jego był Panamczykiem, matka Francuzką. Większość studiów odbył w Paryżu. W 1940 roku dostał się do niewoli niemieckiej. Przez cztery lata był więziony na Śląsku. W 1948 r. zdobywa pierwsze laury literackie poematem " Midi". Od tego czasu jego kariera rozwija się bujnie i wielotorowo, obejmując poematy prozą (m. in. " Les richesses naturelles", 1952),powieści (w 1956 r. Prix d'Humour noir za " Ucieczkę do Waterloo" oraz " Grafa Zeppelina albo namiętność Emila") i wreszcie twórczość teatralną, w której osiągnął największe sukcesy. " La Génousie" (1960)," Du vent dans les branches de sassafras" (1965),czy " Sept impromptus à loisir" zdobyły sławę międzynarodową. W obecnie prezentowanych polskiemu czytelnikowi mini-opowiadaniach Obaldii krytyka francuska widzi najcelniejszą realizację podstawowej zasady jego twórczości, opartej na sarkastycznym czarnym humorze odziedziczonym w spadku po surrealistach i utworach Henri Michaux.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się