# Kotlet frazy

Canonical: https://www.kolczanksiazek.pl/robert-rybicki/kotlet-frazy/9788367433334

Wersja JSON (te same dane): https://www.kolczanksiazek.pl/robert-rybicki/kotlet-frazy/9788367433334.json

![Kotlet frazy](https://quivercdn.com/covers/wojewodzka-biblioteka-publiczna-i-centrum-animacji-kultury-w-poznaniu/robert-rybicki/kotlet-frazy_978-83-6743-333-4-38635292.jpg?v=2026-09-06%2003%3A55%3A27)

- Książka: [Kotlet frazy](https://www.kolczanksiazek.pl/robert-rybicki/kotlet-frazy) ([Kotlet frazy.md](https://www.kolczanksiazek.pl/robert-rybicki/kotlet-frazy.md))
- Autorzy: [Robert Rybicki](https://www.kolczanksiazek.pl/robert-rybicki)
- Wydawnictwo: Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu
- ISBN: 978-83-6743-333-4
- Liczba stron: 104
- Data wydania: 2024-10-01
- Język: pl_PL
- Oprawa: Softcover

## Opis

Robert Rybicki podrzuca nam mielony kotlet, który atakuje już z okładki książki, a przecież dopiero wstaliśmy po ostrym kopniaku w głowę: „ To ja, homo naledi,/ nie pamiętasz mnie?”, pyta homnid, bohater jednego z wierszy. Może i coś tam pamiętamy, ale przecież: „ Pamięć jest niegrzeczna./ Mózg wspomina myśl bez udziału woli”. Książka Rybickiego przenosi nas więc wprost do plejstocenu (ale trochę współczesnego) – wtedy prawdopodobnie żył kopalny homo – jednak z problemami bardzo dzisiejszymi (czy to dlatego tak często pojawia się w tomie słówko „ człowiek”?). Jedną z podstawowych kwestii wydaje się tu komunikacja międzyludzka i normy cywilizacyjne, kolejną istnienie w – szeroko pojmowanych – produktach kultury: „ Kult, kultywacja i kultura; rozkulturwiłem się”, pisze autor. Niby wiemy, że „ cały fejsbuk to glossa/ do nieistniejącego problemu”, a jednak sami dokładamy sporo kolejnych. Homo naledi to „ ekspert od porażek”, który próbuje „ oddzielić dziwne od durnego”, jednocześnie jednak wie, że: „ Program o nazwie « język»/ zawiesił się w « ja»/ poza biologią”. „ Na takim poziomie kop już musi być precyzyjny”, pisze Rybicki. I rzeczywiście: fraza za frazą to cios za ciosem, po których trudno stanąć na nogi. Ale dodaje też – i trudno się z tym nie zgodzić – że „ jak już cierpieć, to na wesoło!”.