„ Stopień zero pisania” był debiutem książkowym (1953) francuskiego pisarza i semiologa Rolanda Barthes’a (1915–1980), ale stanowi do dziś jeden z fundamentów współczesnej humanistyki. Autor datuje początek literatury jako „ przedmiotu” na połowę XIX wieku, kiedy to pisarstwo, wcześniej służące jakimś celom, językowo przezroczyste, stało się właśnie sprawą języka. „ Pisanie” jest więc pojęciem szerszym niż „ literatura”. Barthes szkicuje w tym eseju jego zwięzłą historię, a także systematykę: pisanie mieszczańskie, rewolucyjne, poetyckie, powieściowe itp. Tropi różne formy masek nakładanych przez literaturę i proces autodemaskacji, który współcześnie czyni literaturą jej nieobecność. Tą skomplikowaną dialektyką pisania esej Barthes’a przygotowuje grunt późniejszej dekonstrukcji i „ śmierci autora”.