Jeszcze przed ukończeniem studiów Seda Wermiszewa wyszła za mąż za inżyniera Tigrana Zoliana. Jego matką była Zoja Jasińska naukowiec i wykładowca założycielka katedr literatury rosyjskiej na wyższych uczelniach Armenii. Ta okoliczność w znaczącym stopniu sprawiła iż lata nauki na wydziale ekonomii stały się dla Sedy czasem głębokiego wnikania w duchowy klimat literatury rosyjskiej. Ojcem teściowej był znany na przełomie XIX i XX w. pisarz i krytyk Hieronim Jasiński 1850-1931 wnuk polskiego ziemianina zesłanego w głąb Rosji za udział w powstaniu listopadowym. Wśród jego znajomych były dziesiątki wybitnych prozaików i poetów rosyjskiego fin de sicle a w jego domu bywały żywe legendy poezji rosyjskiej takie jak Błok Gumilow Bieły czy Jesienin. Sama pisać zaczęła dość późno-w wieku 32 lat. Od razu w sposób dojrzały sprawny bez właściwej debiutantom naiwności i wielosłowia. Jak twierdzi sama poetka na rozpoczęcie własnej pracy poetyckiej wpłynęło spotkanie w 1964 r. z poezją Mariny Cwietajewej która dopiero wtedy z wielkimi oporami władz zaczęła być udostępniana czytelnikom. Porywające intonacje jej wierszy ich odwaga i bezpośredniość - buntownicza czułość - okazały się nieoczekiwanie bliskie psychice i osobowości poetyckiej samej Wermiszewej współgrając z przeżyciami i przemyśleniami młodszej o 40 lat ormiańskiej koleżanki po piórze . Poezja Sedy ze wszech miar nie przystawała do tych wzorców poezji współczesnej do których zdążyło przywyknąć już całe pokolenie czytelników w powojennej Rosji a tym bardziej w konserwatywnych kręgach literackich Erywania gdzie wywoływała zdumienie graniczące z oburzeniem. Może nie tyle ze względu na to co w niej było - raczej na to czego w niej nie było jeśli chodzi o tematykę intonacje krąg zainteresowań.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się