Wielka opowieść o czasach heroizmu i okrucieństwa „ W 1945 roku nie zakończyła się tylko druga wojna światowa. W istocie dobiegła końca wojna trzydziestoletnia, jaką świat toczył od 1914 roku” – pisze Sławomir Leśniewski. Rzeź lat 1914–1918 i krwawy koszmar lat 1939–1945 są w jego ujęciu przejawami wielkiego globalnego konfliktu pierwszej połowy XX wieku – przedzielonego jedynie dwoma dekadami kruchego pokoju. Te dramatyczne wydarzenia są połączone gęstą siecią współzależności i stanowią związaną ściśle ze sobą całość. Nie tak miała się potoczyć historia świata. W wiek XX Europa wchodziła jako bogaty i szczęśliwy kontynent, który zdążył niemal zapomnieć o wielkich konfliktach zbrojnych z poprzedniego stulecia. Jak to możliwe, że wiek wielkiego rozwoju cywilizacyjnego, wynalazków i kultury przyniósł również bestialstwo godne najciemniejszych czasów ludzkiej historii? Zimno okopowego błota, szmer gabinetowych gier podczas zatrutego pokoju, chrzęst gąsienic pancernych starć i oskarżycielskie milczenie tysięcy ofiar. Ta książka jest podróżą przez 31 lat, które z pierwszej połowy XX stulecia uczyniły najstraszniejszym okres w dziejach ludzkości. Historia obu wojen światowych jest rodzajem współczesnej mitologii. To przypowieść o złu, dobru, ale i odcieniach szarości. O bohaterstwie i nikczemności, o wielkich czynach i strasznym okrucieństwie. Sławomir Leśniewski opowiada o niej z szacunkiem dla faktów, ale i odwagą w ich interpretacji, stosując nieszablonową perspektywę. Ta książka przypomina, że największe katastrofy rodzą się z pychy i przekonania, że „ tym razem będzie inaczej”.
