Hildegarda z Bingen 1098-1179

Hildegarda z Bingen swoje doświadczenia oparła na objawieniu staro- i nowotestamentalnym, pamiętając o języku mistyki korzystającej z bogactwa porównań księgi Pieśń nad Pieśniami, która oddaje piękno, a zarazem zawiłość języka miłości Oblubieńca i Oblubienicy, Chrystusa i Kościoła. W sposób naturalny konsekwencją pism Hildegardy stało się również wskazanie dróg do uporządkowania tego, co można w Kościele nazwać nieuporządkowaniem, zbłądzeniem lub po prostu złem. Jako wierna córa zakonu benedyktyńskiego Hildegarda pragnęła harmonii tak w każdym człowieku, jak i szerzej – w globalnej wspólnocie, jaką jest Kościół; z poszanowaniem Bożych praw, co jak pokazują następne wieki historii Europy i świata, nie jest tak proste… Tym bardziej warto zapoznać się z koncepcjami Hildegardy z Bingen dotyczącymi naprawy tego, co niedoskonałe. Ludzkie przypadłości, zachowania, postawy wobec dobra i zła, smutki i radości przypisane do życia każdego człowieka są wszak takie same niezależnie od czasów – czego dowodzi Hildegarda, wskazując na ostateczne przeznaczenie stworzenia, które odkupił Zbawiciel swoją cenną krwią. dr hab. Marta Kowalczyk