Drogi – granice – most. Studia o przestrzeni publicznej i sakralnej w średniowieczu

Przedstawiam trzy niewielkie studia, z których pierwsze dwa dotyczą obiektów powstałych w wyniku ludzkich działań: wydeptywanych lub wyjeżdżanych dróg i dróżek oraz granic wytyczanych między sąsiadującymi ze sobą posiadłościami ziemskimi. Ale w równym stopniu, a w zamierzeniu autora przede wszystkim, studia te mówią o ludziach, którzy te obiekty tworzyli, z nich korzystali oraz ich istnienie w różny sposób odczuwali. Spotykać będziemy chłopskich mieszkańców wsi, niedzielnych wędrowców kościelnych dróg, a w określonych, zresztą nie częstych, okolicznościach czynnych uczestników uroczystego rozgraniczania. Spotkamy także mieszkańców szlacheckich dworów, powołujących do istnienia, głównie dla swego użytku, " meszne drogi". Oni też będą inicjatorami oraz - obok urzędników ziemskich - głównymi aktorami przeprowadzanych rozgraniczeń. Sporadycznie spotykać będziemy również przedstawicieli wiejskiego kleru, którego obowiązki mogły skłaniać do opuszczenia kościoła i plebanii, i udania się w zwykle nieodległą drogę. Fragment wstępu Spis treści Kilka słów na wstępie I. Niedzielne wiejskie drogi II. Sippamus granicies alias kopcones, czyli o wytyczaniu granic lokalnych III. Słowiański most Bibliografia Abstract Indeks nazw geograficznych