Wspomnienia (niekoniecznie) dyplomatyczne

Stanisław Ciosek – urodzony gawędziarz – zdradza kulisy decyzji władz PRL-u, upadku systemu i powstania rządu Tadeusza Mazowieckiego. Opowiada również o naszym wschodnim sąsiedzie, o transformacji Związku Radzieckiego w Rosję i o przyczynach takiej a nie innej mentalności jej obywateli. Polityczny życiorys narratora sprawił, że podczas misji w Moskwie Ciosek nie narzekał na brak kontaktów, nawet z najważniejszymi osobami na Kremlu. Przychodzono doń, by pomówić po duszam o tamtejszej specyfice i poznać doświadczenia polskich przemian. Jako jedyny dyplomata poznał w 1991 roku, na kilka tygodni przed tak zwanym puczem Janajewa, szczegóły przewrotu od jego… organizatora. Mocno niedysponowany wiceprezydent ZSRR nie zadawał siebie sprawy, że rozmawia nie z dawnym towarzyszem z organizacji młodzieżowej lecz z ambasadorem niezależnego kraju. Do Warszawy dotarło ostrzeżenie. Niniejsza książka to nie tylko analiza bardziej i mniej poważnych szeroko rozumianych spraw wschodnich, ale również błyskotliwe anegdoty i mało znane kulisy wydarzeń. Czytelnik po raz pierwszy będzie miał okazję dowiedzieć się, między innymi, kto spowodował słynną niedyspozycję „ goleni prawej” Aleksandra Kwaśniewskiego podczas obchodów 59. rocznicy zbrodni katyńskiej. Stanisław Ciosek (ur. 1939) – działacz PZPR, poseł na Sejm PRL, ambasador w ZSRR i Rosji, znawca problematyki wschodniej. Do partii wstąpił w roku 1959, wcześniej rozpoczynając działalność w Zrzeszeniu Studentów Polskich (kierował tą organizacją od 1969 do 1973 r.). W połowie lat 70. został pierwszym sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Jeleniej Górze. Podczas karnawału » Solidarności« prowadził – już jako minister do spraw związków zawodowych – w imieniu władz negocjacje z opozycją. W stanie wojennym był nieformalnym łącznikiem rządu z kościelnymi hierarchami i doradcami zdelegalizowanej „ Solidarności”. Następnie, już oficjalnie, współorganizował przygotowania do okrągłego stołu. Po 4 czerwca 1989 roku, okrzyknięty przez partyjnych kolegów winnym porażki wyborczej, ustąpił z władz partii. Kilka miesięcy później został nominowany przez rząd Tadeusza Mazowieckiego ambasadorem Polski w ZSRR. Na placówce w Moskwie pozostawał aż do 1996 roku. Po powrocie do kraju pracował przez dziesięć lat jako doradca Aleksandra Kwaśniewskiego do spraw międzynarodowych i polityki wschodniej. Obecnie zasiada w zarządzie Stowarzyszenia Wspierania Współpracy Gospodarczej ze Wschodem – Klub Wschodni oraz we władzach Fundacji „ Amicus Europae” i Stowarzyszenia Euroatlantyckiego. Jest przewodniczącym rady Polsko-Rosyjskiej Izby Handlowo-Przemysłowej. Członek Stowarzyszenia Ordynacka. Jan Osiecki – z wykształcenia socjolog, z zawodu i pasji dziennikarz. Przez piętnaście lat odsłaniał kulisy prac polityków, przygotowując materiały dla „ Newsweeka”, Radia PiN, Programu III Polskiego Radia oraz innych redakcji. Jest autorem wywiadu rzeki „ Zbigniew Religa. Człowiek z sercem w dłoni” oraz współautorem serii książek „ Ostatni lot”, dziennikarskiego śledztwa dotyczącego przyczyn i przebiegu katastrofy smoleńskiej.