Stefan Napierski (1899-1940) współtworzył międzywojenne życie literackie jako poeta, tłumacz i krytyk literacki. W swojej twórczości krytycznoliterackiej koncentrował się przede wszystkim na dwóch obszarach. Po pierwsze, był uważnym obserwatorem i niestrudzonym komentatorem literatury polskiej. W latach 1924-1934 na łamach " Wiadomości Literackich" prowadził regularnie dział recenzji poetyckich pod nazwą " U poetów". Publikował ponadto na łamach " Skamandra", " Wiadomości Literackich", " Drogi", " Pionu" czy wydawanego własnym sumptem miesięcznika" Ateneum". Po drugie, ważny obszar krytycznoliterackich zainteresowań Napierskiego stanowiła literatura światowa i powszechnie był on uznawany w tej dziedzinie za jedną z najbardziej kompetentnych osób w okresie międzywojennym (np. przez Irzykowskiego). Zasłużył na tę opinię między innymi jako autor świetnych esejów o twórczości Prousta, Manna, Conrada, Gide'a czy Cocteau. W swoich krytycznych diagnozach Napierski łączył te dwie perspektywy: jak mało kto potrafił trafnie umieszczać najważniejsze polskie zjawiska literackie w kontekście szerszych europejskich nurtów. I między innymi dzięki takiemu spojrzeniu pisma krytyczne Napierskiego stają się aktualne obecnie, kiedy to polska literatura Dwudziestolecia zaczyna być opisywana jako część literackiej formacji modernistycznej rozwijającej się równolegle w Polsce i Europie w ciągu niemal całego XX wieku. Kazimierz Wyka we wstępie do Starej szuflady pytał w 1966 r.: " Dokądże pisma krytyczne - na pewno przebrane i wybrane - tej dziwnej postaci, którą był zamordowany przez Niemców Stefan Napierski (Marek Eiger) pozostaną rozproszone po czasopismach, nie czytane". Wyrażone w powyższym zdaniu życzenie wybitnego badacza literatury polskiej spełnia się po przeszło czterdziestu latach za sprawą niniejszego tomu.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się