Przedstawiamy " W pogoni za marzeniami" nowy romans Harlequin z cyklu HQN GWIAZDY ROMANSU. Wszyscy w okolicy wiedzą, że Holt Hollister jest najlepszym hodowcą koni i niepoprawnym kobieciarzem. Są zdumieni, że traktuje chłodno nową sąsiadkę, piękną Isabelle. Jego zdaniem ta elegancka kobieta nie da rady poprowadzić dobrze rancza i goni za marzeniami, które legną w gruzach w zetknięciu z twardą rzeczywistością. Jeszcze bardziej irytuje go, że na jej widok jego serce gwałtownie przyspiesza, choć dawno zakazał mu takich niebezpiecznych porywów. Jednak im bardziej Holt próbuje zachować dystans, tym jawniej Isabelle okazuje, że nie jest jej obojętny. Może i tym razem tylko goni za marzeniami, a może odkryła, że Holt jedynie udaje pozbawionego uczuć playboya. Fragment książki Kto to jest, do cholery? Holt Hollister podniósł rondo swojego czarnego kowbojskiego kapelusza i zmrużył oczy, by lepiej przyjrzeć się kobiecie w drzwiach stajni. Tego ranka nie miał czasu ani energii, żeby użerać się z kobietą. Zwłaszcza jeśli była to jedna z jego kochanek, obrażona, bo zapomniał zadzwonić albo wysłać kwiaty. Niech to szlag! Ściągnął rękawiczki, wcisnął do tylnej kieszeni dżinsów i podszedł do intruzki stojącej w cieniu okapu. Za jej plecami głośno zarżał rozochocony ogier, zagłuszając głosy stajennych, grzechotanie wiader z paszą, szum wentylatorów i stłumioną muzykę z radia. Musiała go zauważyć, bo weszła w krąg światła wpadającego przez świetlik dachowy. Na jej widok Holt prawie się potknął. To nie była jedna z jego kochanek. Ta kobieta wyglądała, jakby właśnie zeszła z egzotycznej plaży i przebrała się z bikini w kowbojski strój. Drobna, z włosami za ramiona, miała na sobie nieskazitelnie białą koszulę i obcisłe niebieskie dżinsy wsunięte w czarne kowbojskie buty w czerwone i turkusowe indiańskie wzory. Tu, w jego stajni, nie mogłaby bardziej odstawać od otoczenia. - Dzień dobry - przywitała go. - Pracuje pan tutaj? Holtowi zdarzało się zapomnieć, gdzie położył kluczyki do samochodu, ale nigdy nie zapomniał kobiet. I był pewien, że tej nie zna. Nawet bez grama makijażu była niesamowicie piękna. - To jedyne miejsce, w jakim kiedykolwiek pracowałem - odparł. - Szuka pani kogoś konkretnego? Jej zęby błysnęły w uśmiechu. W każdym innym czasie lub miejscu Holt byłby oczarowany. Ale nie dzisiaj. Miał za sobą ciężką noc. - Tak, szukam - odparła. - Chciałam się zobaczyć z panem Hollisterem. Jeden ze stajennych powiedział, że go tu znajdę. Spojrzała mu prosto w oczy i na moment Holt poczuł się wytrącony z równowagi jej wzrokiem, chłodnym i czystym jak górski potok. - Trzech panów Hollisterów mieszka na tym ranczu - burknął. - Wie pani, jak ma na imię? - Holt. Pan Holt Hollister. Holt westchnął ciężko. Jako kierownik stadniny często musiał użerać się z szalonymi wielbicielkami zwierząt, które błagały go o pozwolenie, żeby wejść do stajni i pogłaskać konie, jakby trzymał je tu dla rozrywki. - Rozmawia pani z nim. Kobieta nieznacznie uniosła brwi, jakby dotąd zakładała, że jest tylko stajennym. Nie mógł jej za to winić. Od dwudziestu czterech godzin się nie golił, ani nawet nie zmrużył oka. Nogawki jego dżinsów były upaprane łożyskiem, a na koszuli miał plamy krwi. - Och, jestem Isabelle Townsend. Miło pana poznać, panie Hollister. Wyciągnęła do niego rękę. Holt wytarł dłoń w spodnie i uścisnął ją. - Czy mogę coś dla pani zrobić, pani Townsend? - zapytał, zastanawiając się przelotnie, jak takie urocze stworzenie może mieć chwyt jak imadło. - Powiedziano mi, że ma pan ładne sztuki na sprzedaż. Jestem zainteresowana zakupem. Gdyby Holt nie był tak zmęczony, wybuchnąłby śmiechem. - Mówi pani o bydle czy koniach? A może szuka pani kóz? Jeśli tak, znam faceta, który ma kilka ślicznotek. - O koniach - odparła beznamiętnie, patrząc nad jego ramieniem na rzędy boksów. - To stajnia, prawda? Czy zajmuje się pan teraz kozami? Odpowiedziała mu tym samym sarkazmem, z jakim on zwrócił się do niej. I choć wiedział, że na to zasłużył, jej odpowiedź zirytowała go jeszcze bardziej. Piękne kobiety zwykle się do niego przymilały. Ta sobie z niego drwiła. - Zajmuję się końmi, ale teraz nie mam żadnych na sprzedaż. Powinna pani pojechać do Phoenix, na targ inwentarza. Jeśli dobrze pani wybierze, może tam pani kupić całkiem przyzwoite zwierzęta. A teraz przepraszam, ale jestem bardzo zajęty. Nie czekając na jej odpowiedź, obrócił się i odszedł na drugi koniec stajni. Wściekła i upokorzona Isabelle obróciła się na pięcie i wyszła ze stajni. To by było na tyle, jeśli chodzi o słynną gościnność Hollisterów. Najwyraźniej pochlebne rekomendacje pochodziły od osób, które nie poznały Holta Hollistera. Przeszła po ubitej ziemi podwórza, pod oślepiająco jasnym słońcem Arizony, i dotarła do samochodu zaparkowanego pod wysoką juką. Otworzyła drzwi i już miała wsiąść, kiedy usłyszała męski głos. Czyżby Holt Hollister doszedł do wniosku, że zachował się jak dupek, i przyszedł przeprosić? Odwróciła się i zobaczyła wysokiego mężczyznę. To nie był arogancki hodowca koni, z którym przed chwilą rozmawiała, choć wyglądał nieco podobnie. - Dzień dobry - powiedział. - Nazywam się Blake Hollister. Jestem menedżerem tego rancza. Wyciągnął przyjaźnie rękę, a Isabelle uścisnęła ją. - Isabelle Townsend - przedstawiła się. - Miło pana poznać. Chyba - dodała zgryźliwie. - Widziałem, jak pięć minut temu wchodzi pani do stajni. Jeśli szuka pani kogoś konkretnego, może będę w stanie pomóc. - Szukałam człowieka, który zajmuje się pańskimi końmi. Zamiast tego znalazłam pierwszej klasy dupka! - Praktycznie wykrzyczała te słowa, ale zaraz zawstydziła się wybuchu. - Przepraszam. - Isabelle Townsend - powtórzył w zamyśleniu, po czym strzelił palcami. - Musi pani być naszą nową sąsiadką, która kupiła stare ranczo Landrych. Isabelle była zaskoczona, że ten człowiek o niej słyszał. Wieści w małej miejscowości naprawdę rozchodziły się szybko! - Zgadza się. Chciałam kupić kilka koni, ale pański brat, kuzyn, czy kimkolwiek on jest, niestety nie jest zainteresowany sprzedażą. Czy też okazaniem dobrych manier. - Bardzo mi przykro, pani Townsend. - Szczerze mówiąc, słyszałam, że to ranczo słynie z gościnności - dodała. - Ale po tym, co przed chwilą się wydarzyło, zaczynam w to wątpić. - Proszę mi uwierzyć, to się nie powtórzy. Trafiła pani na zły moment. Jest sezon na źrebaki i Holt pracuje praktycznie dwadzieścia cztery godziny na dobę. Obiecuję, że jeśli wróci pani jutro, to będzie się zachowywał jak należy. - Szczerze mówiąc, panie Hollister, nie mam ochoty robić interesów z pańskim bratem. Wyczerpanie nie usprawiedliwia złych manier. - Nie. I zgadzam się, że Holt potrafi czasem być nietaktowny. Ale przekona się pani, że jeśli chodzi o konie, jest najlepszym z najlepszych. Wzruszyła ramionami. - Niech tak będzie, panie Hollister. Wrócę jutro. Blake Hollister szarmancko podał jej rękę, pomagając wspiąć się na fotel kierowcy, zamknął za nią drzwi i wycofał się. Odjeżdżając, Isabelle zastanawiała się, dlaczego zgodziła się po raz drugi spotkać z przystojnym i aroganckim hodowcą koni. Tylko po to, żeby kupić kilka klaczy? A może chciała skorzystać z okazji, żeby powiedzieć, co o nim myśli? Pewnie i jedno, i drugie, uznała. - Holt? Jesteś tam? - Tubalny głos Blake'a przedarł się do zaspanego umysłu Holta, który niechętnie podniósł głowę znad biurka. - Jestem. O co chodzi? Coco ma problemy? - Z tego, co wiem, to nie. Zajrzałem do niej pięć minut temu. Stała, a źrebak pił mleko. - Dzięki Bogu. Musiałem wezwać Chandlera, żeby pomóc jej z urodzeniem łożyska. Bałem się, że może nie dać rady - wyjaśnił, po czym zmarszczył brwi, widząc kwaśną minę Blake'a. - O co ci chodzi? Wyglądasz, jakbyś zjadł niedojrzałe jabłko. - To pewnie byłoby łatwiejsze, niż próby naprawienia tego, co schrzaniłeś, braciszku - odparował Blake. - O czym ty mówisz? Blake odsunął stos papierów i przysiadł na skraju biurka. - Nie udawaj głupka. Doskonale wiesz, że mówię o Isabelle Townsend. Co ty jej powiedziałeś? - Niewiele. Poinformowałem ją, że nie mam dla niej czasu. Co jest prawdą, a ty o tym wiesz. Blake westchnął ciężko. - Tak, wiem. Ale w tym wypadku powinieneś był znaleźć czas, albo przynajmniej uprzejmie zaprosić ją w innym terminie. Holt podniósł kubek z kawą i zajrzał do środka. Zrobił ją jakieś pięć godzin temu, ale przez nie znalazł chwili, żeby się napić. Teraz po powierzchni pływały drobinki kurzu. - O co ci chodzi, Blake? Jak tylko na nią spojrzałem, wiedziałem, że ta kobieta nie jest poważną klientką. Wątpię, że kiedykolwiek siedziała na koniu. Pewnie nigdy więcej jej nie zobaczymy. - Mylisz się. Zaprosiłem ją, żeby jutro wróciła. I obiecałem jej, że tym razem będziesz się zachowywał jak cywilizowany człowiek, a nie jak dupek. - Och, do diabła, Blake, nawet nie wiesz, co powiedziałem tej Isabelle. Nie było cię przy tym. - Nie musiałem przy tym być. Wiem, jak się zachowujesz, kiedy skończy ci się cierpliwość. Jak dupek. - No dobrze, dobrze. Muszę przyznać, że nie byłem miły. Ale jadę na pustym baku. Miałem dość, gdy tylko ją zobaczyłem. Blake uniósł brew. - Naprawdę? Jest cholernie ładna. Od kiedy przeszkadza ci widok ładnych kobiet? Chyba że… Mój Boże, mam nadzieję, że nie próbowałeś jej podrywać? Czy to właśnie się wydarzyło? - Nie! Nic z tych rzeczy! - Holt wstał od biurka i zaczął chodzić w tę i z powrotem po ciasnym pomieszczeniu. Jego matka często mówiła, że potrzebuje ładniejszego gabinetu, odpowiedniego dla szanowanego trenera i hodowcy, ale Holt zawsze wzbraniał się przed tym pomysłem. Lubił kurz i bałagan. Jeśli chciał przerzucić przez fotel brudne siodło, mógł to zrobić. Jeśli chciał rzucić stos ogłowi w róg, to nie musiał się martwić, jak to wygląda albo pachnie. Interesowały go konie, a nie pretensjonalna otoczka. - Tak, ja i piękne kobiety pasujemy do siebie jak klucz do zamka - powiedział sarkastycznie. - Po prostu nie lubię, kiedy udają, że są kimś, kim nie są. - Nie rozumiem, o co ci chodzi, Holt. Nie znasz Isabelle Townsend. Kupiła stare ranczo Landrych i zamierza zamienić je w stadninę. I z tego, co o niej słyszałem, ma dość trofeów jeździeckich, żeby zapełnić wszystkie półki w tym pomieszczeniu. Holt z osłupieniem spojrzał na brata. - Kto tak mówi? - Na przykład Emily-Ann. A ona wie o wszystkim, co się dzieje w mieście. - Bo pracuje w kawiarni? Co najwyżej zna wszystkie plotki. - To coś więcej niż plotka - upierał się Blake. - Emily-Ann zdążyła się z nią zaprzyjaźnić. Holt odwrócił wzrok od brata i spojrzał na stare, zakurzone deski podłogi. Ta część stajni została zbudowana wiele lat przed jego narodzinami i cyprysowe deski, choć wytrzymałe, w każdej chwili groziły pożarem. Należałoby je zerwać i zastąpić betonem, ale były częścią tradycji. - Ranczo Landrych, powiadasz? To by znaczyło, że sąsiaduje z nami od północy. - Dokładnie. I nie potrzebujemy żadnych zatargów z sąsiadami. Dlatego liczę, że rano będziesz dla niej miły. Jasne? Holt uśmiechnął się szeroko. - Pewnie. Będę zalewał ją słodyczą. Blake przewrócił oczami. - Nie musisz jej się podlizywać, bracie. Po prostu bądź sobą. Nie. Właściwie to mogłoby być niebezpieczne. Po prostu bądź serdeczny. Holt parsknął śmiechem, który bardziej przypominał jęk. - Nie bój się, Blake. Będę tak miły, jak tylko potrafię. W drodze do miasta Isabelle zdążyła opanować irytację i skupić myśli na śniadaniu, którego nie zdążyła zjeść rano. Na ranczu czekały na nią niekończące się obowiązki i więcej sensu miałoby wrócenie do domu. Jednak już i tak była blisko miasta, a po upokarzającym spotkaniu z Holtem Hollisterem potrzebowała czegoś, co poprawi jej humor. Na przykład kawy i ciastka. Przejechała przez centrum i skręciła w senną boczną uliczkę, gdzie mieściła się mała kawiarnia. Drewniane drzwi były otwarte, a z wnętrza dobiegała cicha muzyka. Isabelle wysiadła z samochodu i weszła do środka, gdzie powitał ją zapach wypieków i świeżo parzonej kawy. Przed kontuarem stał starszy dżentelmen podpierający się laską. Isabelle stanęła z boku i czekała cierpliwie, podczas gdy Emily-Ann pakowała jego zamówienie. - Cześć, Isabelle! - zawołała na jej widok. - Zaraz do ciebie podejdę, tylko pomogę panu Perezowi zanieść zakupy do samochodu. - Pewnie. Nie spieszy mi się - zapewniła ją Isabelle. Starszy mężczyzna lekceważąco machnął ręką i powiedział coś po hiszpańsku. Emily-Ann odpowiedziała w tym samym języku i znacząco wskazała drzwi. - Upiera się, że sam je zaniesie, ale ja nie mogę na to pozwolić - powiedziała do Isabelle. - Zaraz wracam. Podczas gdy Emily-Ann pomagała klientowi, Isabelle podeszła do przeszklonej witryny mieszczącej spory wybór słodkich i wytrawnych wypieków. Wciąż próbowała wybrać między brownie a tartą jabłkową, kiedy Emily-Ann wróciła i uścisnęła ją mocno. Śmiejąc się, Isabelle odwzajemniła uścisk. - Musiałaś za mną bardzo tęsknić! - O tak, tęskniłam! - zawołała Emily-Anne z uśmiechem. - Byłam zajęta. Tak zajęta, że nawet nie zjadłam dzisiaj śniadania. - Isabelle wskazała górną półkę. - Daj mi brownie i tartę jabłkową. I dużą kawę z mlekiem. Emily-Ann, która była w tym samym wieku, co Isabelle, spojrzała na nią z niedowierzaniem. - Brownie i tarta jabłkowa? I masz taką sylwetkę? Nie wiesz, jak mnie to frustruje. Wystarczy, że odetchnę głębiej, i już przybieram na wadze. Isabelle potrząsnęła głową. - Wyglądasz świetnie. Chciałabym być taka wysoka jak ty. Przez pierwsze piętnaście lat mojego życia przezywali mnie kurduplem. - A mnie rudą wiedźmą. - Emily-Ann odwróciła się do ekspresu. - Chcesz to na wynos? - Nie. Jedzenie w drodze to żadna przyjemność. Chcę cieszyć się każdym kęsem. - Wspaniale - ucieszyła się Emily-Ann. - Chwilowo nie ma żadnych klientów, więc mogę do ciebie dołączyć. To znaczy, jeśli masz ochotę na moje towarzystwo. - Daj spokój. Wiesz, że uwielbiam twoje towarzystwo. Wyszły przed kawiarnię i usiadły przy jednym z żeliwnym stolików. - To co się u ciebie działo, odkąd ostatni raz się widziałyśmy? - zapytała Isabelle. Emily-Ann potrząsnęła lekceważąco głową. - Nic nowego. O tej porze roku wpada tu sporo turystów. Większość z nich jest towarzyska, chętnie do mnie zagadują i chcą się dowiedzieć, co tu można robić i zobaczyć. Wiesz, kiedy mieszka się całe życie w małym miasteczku, ciężko je zobaczyć z perspektywy turysty. Weźmy na przykład tamten kaktus po drugiej stronie ulicy. Turyści go kochają. Dla mnie to po prostu kaktus. - To dlatego, że codziennie go widzisz. - Isabelle napiła się kawy, mając nadzieję, że doda jej energii. - Ale pomyśl o tym w ten sposób: jeden z tych turystów, którzy wchodzą do kawiarni, może okazać się twoją drugą połówką. - Nie wiem, czy dalej szukam drugiej połówki. Wszyscy mężczyźni, z którymi umawiałam się do tej pory, ostatecznie okazywali się łajdakami. Isabelle wzruszyła ramionami. - Przynajmniej nie wyszłaś za niewłaściwego mężczyznę, jak ja. - Z tego, co mi mówiłaś, twój były wcale nie chciał rozwodu. I dalej macie dobrą relację. Nie żałujesz, że się z nim rozwiodłaś? - Trevor był dobrym facetem. Miłym, ale… - Po prostu jej nie kochał. Nie tą głęboką, nieprzemijającą miłością, której pragnęła. - No cóż, był dobrym kumplem, ale nie mężem. Emily-Ann westchnęła i potrząsnęła głową. - Nie jestem pewna, czy rozumiem, o co ci chodzi. Najważniejsze, że jesteś zadowolona. - Tak. Teraz wreszcie mogę podążyć za moimi marzeniami. Emily-Ann odchyliła się na krześle. - Jak ci idzie z ranczem? Kupiłaś już jakieś konie? - Pojechałam dzisiaj do Hollisterów, żeby obejrzeć, co mają na sprzedaż, ale nie dotarłam nawet do pierwszej bazy. - Och, co się stało? Mają tyle koni, że na pewno znalazłabyś coś dla siebie. - Ha! Jedyne, co zobaczyłam, to arogancki kowboj, który wystawił mnie za drzwi. - Masz na myśli Holta? To on kazał ci się wynosić? - Tak. Mówiłaś, że jest czarującym facetem i interesy z nim będą czystą przyjemnością. Ten gość to dupek! - Isabelle prychnęła gniewnie i sięgnęła po kawę. Emily-Ann wyglądała na zmieszaną. - Nie rozumiem... Ale jest przystojny jak marzenie. Nie uważasz? Isabelle napiła się gorącego napoju, starając się nie myśleć o tym, jak Holt Hollister wyglądał, stojąc przed nią z szeroko rozstawionymi nogami i ramionami skrzyżowanymi na szerokiej piersi. Przystojny? Wyglądał na surowego i twardego jak skóra kaletnicza. - Przyznaję, jest seksowny, ale to nie taki facet, o jakim marzę. Lubię mężczyzn, którzy są sympatyczni i mają dobre maniery. Emily-Ann machnęła ręką. - Holt ma świetne maniery. Nigdy nie widziałam, żeby zachowywał się opryskliwie, a znam jego rodzinę od dzieciństwa. - W takim razie musiało być we mnie coś, co mu się nie spodobało. - Isabelle wzruszyła ramionami. - Lub powiedziałam coś nie tak. Nieważne. Blake zaprosił mnie, żebym wróciła jutro, i zamierzam skorzystać z zaproszenia. Emily-Ann wyglądała, jakby jej ulżyło. - Och, czyli poznałaś Blake'a. Jest prawdziwym dżentelmenem. - Powiem tak… w niczym nie przypomina swojego brata. - To co myślisz o ich ranczu? Całkiem imponujące, prawda? - Tak, to piękne miejsce - przyznała Isabelle. - Choć nie takie, jak się spodziewałam.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się