Nomada

Gusła człowieku w każdym miejscu w którym krzyżują się wir z szumem wypalony zostaniesz jak drewno jak Aniela Mrowcowa nad głowami dzieci uniesiesz popiół i nie powstanie więcej żadna zasada ani odczyn więc przylgniesz do bezdroży jak do szczęścia czekając na zmrok od czeskiej strony Karkonoszy Nomada o każdą rzecz ubiegamy się w kolejkach i po dwa razy gubimy w życiu jedziemy przez Opole wieziemy piec naczepę ziemniaków wydartych ziemi za parę lat skończy się ojczyzna ludowa ojciec umrze na nocnej zmianie przyniosą nam jego skórzany pasek neseser nadgryzioną kanapkę z ogórkiem naniosą pyłu nie domkną drzwi zaprowadzą do prosektorium z okna obserwować będę budynki zakładu przeróbki szyb przebijający półmrok dwudziestą pierwszą gwiazdę nowej konstelacji a tymczasem jedziemy przez budzące się Gliwice dom opuszczony przez Hackmanów dom opuszczony przez nas stoi u podnóża wulkanu Poczciwość mógłbym wylewać żółć albo zbierać wodę z liści bananowca pić piwo pod stacją paliw mógłbym również pisać wiersze polerować liść dębu w czasie malarii mieć jakiś punkt zaczepienia i wyrazistość histeryczną przyjąć was w progu z punktu widzenia ślepej kuny wznieść się na wysokość pośladków najładniejszej we wsi mógłbym to wszystko ale mówię wam poczciwym gnojem jestem (fragmenty książki)