25 czerwca 1998 roku. Kilka minut po godzinie dwudziestej drugiej. W zamkniętym kręgu osób rozchodzi się wiadomość o zabójstwie generała Marka Papały. Przepływ tej informacji nie jest jednak zwykły. Oficer dyżurny Komendy Stołecznej niezwłocznie przekazuje wiadomość o zdarzeniu ówczesnemu komendantowi stołecznemu. Ten jednak nie telefonuje do komendanta głównego, by osobiście go poinformować. Dzwoni do innych osób – choć nie ma żadnych formalnych podstaw, bo byli wówczas poza rządem. Miejsce zbrodni zostało źle zabezpieczone. Kule znaleziono w samochodzie później. Pewne rzeczy znikły z miejsca zdarzenia. Nie dokonano rutynowych czynności, które by zrobiono w przypadku każdego zabójstwa. Nie przeszukano mieszkania ofiary, zabezpieczono tylko broń generała. W nocy, w Komendzie Stołecznej, przepisywano ponownie protokół oględzin. W każdym kluczowym śledztwie, tam gdzie pojawiają się w tle politycy, policja, służby – sprawa Jaroszewiczów, Olewników, Blidy – dochodzi do błędów w trakcie oględzin, zaniechań w pierwszych dniach śledztwa. Tak jakby komuś zależało, aby zadeptano ślady. W książce omówiono kulisy śledztwa w sprawie zabójstwa gen. Marka Papały. Po raz pierwszy zostaną ujawnione wątki w śledztwie, które zostały zlekceważone i pomnięte. Niektóre zabraniano badać. Wykrycie sprawców zabójstwa gen. Marka Papały uznano za sprawę honoru polskiej Policji. Czy naprawdę nie można ustalić sprawców zabójstwa komendanta głownego policji Marka Papały? Kto rozliczy śledztwo w sprawie zabójstwa generała Marka Papały? Dokona bilansu? Przejrzy je, oceniając popełnione błędy? Czy w wymiarze sprawiedliwości znajdzie się ktoś na tyle odważny, by podjąć zdecydowane działania w sprawie śledztwa, które tylko od czasu do czasu odżywa w mediach? Sylwester Latkowski sprawą zajmuję się od 2006 roku, poświecił jej książkę i film. Napisał wiele artykułów o tej sprawie. Niniejsza ksiażką jest podstawą powstajacego scenariusza filmowego, planowanego debiutu fabularnego Sylwestra Latkowskiego.
