Szczepan Kopyt ma do przekazania komunikat, który niegdyś Michel Foucault, na użytek opisu działalności Georgesa Bataille’a, określił mianem „ afirmacji, która niczego nie afirmuje”. Kopyt archiwizuje to, co zostało po grabieżach dokonanych przez strukturalizm i post-strukturalizm. Przerzuca szczątki obrazów, odpryski niegdysiejszych pałaców kultury śródziemnomorskiej i chrystianizmu, wegetarianizmu i buddyzmu, na wielkim cmentarzysku masowej kultury, która nie pozostawia miejsca na zaistnienie niczemu autentycznie. Tym samym najbardziej problematyczne okazuje się jednostkowe życie i możliwość jego przeżycia, pośród zaludniających teraźniejszość medialnych klonów. Najważniejsza pozostaje jednak nie diagnoza a wykonanie. Znać bowiem miarę tych wierszy – autor mówi tylko to, co powiedzieć chce, a to wielka sztuka. Mówi za pomocą wiersza, a nie „ jest mówiony” przez wiersz. (Krzysztof Siwczyk)
