Po ciężkiej klęsce w Rosji w 1812 roku cesarz Francuzów Napoleon I powrócił do ojczyzny, aby odbudować Wielką Armię. Tymczasem do antynapoleońskiej koalicji przystąpiły Szwecja i Prusy, wygasł sojusz austriacko-francuski, chwiało się też poparcie dla Francji w państwach niemieckich zrzeszonych w Związku Reńskim. Napoleon postanowił rzucić rękawicę Prusakom i Rosjanom w Niemczech, nad Łabą i Soławą. Po koniec kwietnia 1813 roku skoncentrował siły w Turyngii i ruszył do Saksonii. Do pierwszego starcia ze sprzymierzonymi doszło 2 maja pod Lützen, na południowy zachód od Lipska. Zakończyło się ono taktycznym sukcesem Napoleona, gdyż Rosjanie i Prusacy wycofali się z pola walki. Do kolejnej dużej bitwy doszło 20–21 maja pod Budziszynem. Napoleon jeszcze raz zwyciężył, choć znowu nie zdołał rozbić wrogich armii i poniósł duże straty. Kampanię wiosenną 1813 roku zakończył rozejm zawarty 4 czerwca, który cesarz Francuzów uznał potem za poważny błąd polityczny i militarny. O tych wydarzeniach pisze Szymon Jagodziński, specjalista od dziejów wojskowych epoki napoleońskiej.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się