# Drogi Opatrzności

Canonical: https://www.kolczanksiazek.pl/tadeusz-fedorowicz/drogi-opatrznosci/8386837802

Wersja JSON (te same dane): https://www.kolczanksiazek.pl/tadeusz-fedorowicz/drogi-opatrznosci/8386837802.json

![Drogi Opatrzności](https://quivercdn.com/covers/norbertinum/tadeusz-fedorowicz/drogi-opatrznosci_8-386-83780-2-7b4f248f.jpg?v=2026-08-31%2009%3A50%3A01)

- Książka: [Drogi Opatrzności](https://www.kolczanksiazek.pl/tadeusz-fedorowicz/drogi-opatrznosci) ([Drogi Opatrzności.md](https://www.kolczanksiazek.pl/tadeusz-fedorowicz/drogi-opatrznosci.md))
- Autorzy: [Tadeusz Fedorowicz](https://www.kolczanksiazek.pl/tadeusz-fedorowicz)
- Wydawnictwo: Norbertinum
- ISBN: 8-386-83780-2
- Liczba stron: 266
- Data wydania: 1998-01-01
- Język: pl_PL
- Oprawa: Softcover

## Opis

Relacja z zesłania do Kazachstanu autorstwa ks. Tadeusza Fedorowicza zapoczątkowała serię wydawniczą „ Duchowieństwo polskie w więzieniach, łagrach i na zesłaniu w ZSRR”. Ks. Fedorowicz na własną prośbę w 1940 r. został deportowany na Syberię, a następnie do Kazachstanu, by pełnić wśród wywiezionych na „ nieludzką ziemię” Polaków swą kapłańską posługę. Dał świadectwo człowieczeństwa w najbardziej nieludzkich okolicznościach i bezkompromisowego zawierzenia Opatrzności. Jego podążanie za głosem wewnętrznej Prawdy było nacechowane heroizmem; łączył chrześcijański optymizm z niebywałą otwartością duchową. Ojciec Święty Jan Paweł II w swej książce nazwał go „ swym kierownikiem duchowym, któremu wiele zawdzięcza”. z okładki: W tym czasie, nie pamiętam dnia, miałam wizytę jedną z najważniejszych w moim życiu. Odwiedził mnie ksiądz Tadeusz Fedorowicz, który czasami przychodził w różnych sprawach pomocy. Gdy mu otworzyłam drzwi, uderzył mnie wyraz jego twarzy, spokojny, prawie radosny, nawet promienny jakby jakimś wewnętrznym szczęściem. Dziwny to był kontrast z otaczającym nas wówczas cierpieniem. Przyszedłem się pożegnać. A dokąd Ksiądz jedzie? Nie wiem. Usiadł i wyjął z jednej kieszeni mały kryształowy kieliszek. To z domu - powiedział z uśmiechem. Z drugiej kieszeni wyjął malutką książeczkę, w której minimalnymi literkami były wypisane teksty stałych części mszy. Zrozumiałam. Wiedziałam, że księża starają się wcisnąć do wagonów w chwili odjazdu na wschód, że strażnicy pilnują, by to uniemożliwić, ale, że się czasem udaje. Mój gość mówił, że z władzą duchowną już swój wyjazd uzgodnił, że ma nadzieję, iż mu się uda wskoczyć do ruszającego już wagonu. Liczył, że to nastąpi w najbliższych dwóch dniach. Prosił o modlitwę by mu się udało. Wyszedł, żegnając się z uśmiechem i blaskiem w oczach. Gdy zamknęłam za nim drzwi, miałam wrażenie, że smuga światła po nim pozostała. Wyjechał wkrótce potem. To się działo 11, 12, 13 lutego 1940 roku w całej wschodniej Polsce. Mniej więcej dziesięć dni potem miejscowe władze ZWZ były już w posiadaniu wiadomości, wedle których wywieziono wówczas około miliona chłopów polskich. Obliczenie to później okazało się dość ścisłe?. Karolina Lanckorońska, Wspomnienia wojenne. 22 IX 1939-5 IV 1945