(Snycerzu, szukaj bacznie...)

(Snycerzu, szukaj bacznie...) Snycerzu, szukaj bacznie, nim ramię opasze Złom marmuru bez skazy, aby ciosać czaszę; Długo kształtu poszukuj i nie naryj dłutem Ciał, sprzęgniętych miłością, ni mieczem przekłutych, Alcyda, co zwycięża nemejskiego smoka, Ni jak z piany się wzbija Wenus pawiooka; Tytanów, których gniewność gwiazd łagodnych sięga, Ani lwów zapienionych w Dionisa zaprzęgu, W uździenicy, splecionej z gron i winogradu; Ni Ledy, igrającej w puchach mleczno-śniadych, W cieniu wawrzynów w kwieciu, ani Artemidy, Jak z toni się wychyla, szukająca dzidy. Théodore de Banville (ur. 14 marca 1823 w Moulins w środkowej Francji, zm. 13 marca 1891 w Paryżu) deklarował wiarę w czystość twórczości artystycznej, był przeciwnikiem poezji realistycznej i sentymentalnego nurtu romantyzmu. W swojej twórczości eksplorował zagadnienia formy poetyckiej. Przyjaźnił się z Victorem Hugo, Charles'em Baudelairem i Théophilem Gautier.