Pierwszego marca Menelik II i niemal wszyscy główni dowódcy zebrali się w kościele św . Jerzego w Adui. Był to bowiem dzień wielkiego święta dla Etiopczyków - dzień ich wojennego patrona św. Jerzego. Uroczystości rozpoczęto już od godz. 4. 00 rano. Ich przebieg zakłóciła wieść o nadciąganiu Włochów. Biskup, wziąwszy krzyż w ręce, zwrócił się do zgromadzonych w te słowa: " Dziś, moje dzieci, zapadnie wyrok Boży. Idźcie więc i brońcie waszej wiary i waszego cesarza. Udzielam wam pełnego odpustu za wasze grzechy". Tesehafi Tezaz Gabre Selassie tak opisał moment wejścia Etiopczyków do bitwy: " Wszyscy zebrali się do bitwy, gotowi umrzeć za swój kraj i za króla. Wszystkich, bez względu na status społeczny i dystynkcje, połączyła bitwa i powszechna obojętność wobec wrażej broni. Ci, którzy padli ranni, zachęcali swoich towarzyszy broni do dalszej walki, zamiast niesienia im pomocy, a ci, którym skończyła się amunicja, brali ją od rannych i kontynuowali walkę. Bitwa toczyła się z niezrównanym heroizmem"... Spis treści: Wstęp 1. Chrześcijański kraj na czarnym lądzie 2. Okres mesafyntu i rządów Teodora II 3. Rządy Jana IV 4. Powstanie mahdystów i schyłek rządów Jana IV. Początki włoskiej penetracji 5. Włoskie ambicje kolonialne 6. Menelik negusem negesti. Umocnienie Włochów w Erytrei i Somali 7. Wojna włosko-etiopska (1894? 1896) 8. Amba Alagie i Mekelie 9. Bitwa pod Aduą (1 marca 1896 r.) Aneksy Ważniejsza bibliografia Spis map i schematów
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się