Książki poetyckie, w których autor usuwa samego siebie na margines wiersza, stając się dla niego jedynie głosem, nie należą dzisiaj do częstych zjawisk. Godzina wychowawcza to rygorystyczna realizacja założenia, że autorskie ego nie ma w wierszu wiele do powiedzenia i nie powinno stanowić jego istotnego budulca. Płynna zmiana natury podmiotu, któremu Ważny udostępnia przestrzeń wiersza, przynosi skutek w postaci bogatej opowieści o ludziach i ich surowej rzeczywistości. W jednej z rozmów taką kreację wiersza Ważny nazwał uniwersalnym indywidualizmem. To bardzo trafna definicja. To jest godzina wychowawcza dla dorosłych. Pojawiają się tutaj wiersze dotyczące drugiej wojny światowej, wojny bałkańskiej, traum, lęków, strat. Być może tak powinna zostać zrealizowana koncepcja poezji zaangażowanej? Wyzbyta łatwej deklaratywności, skupiona na doświadczeniu jednostkowym, tym najbardziej „ do odczucia”? W Godzinie wychowawczej Tomasz Ważny pochyla się nad takimi właśnie doświadczeniami i historiami, ale nie uzurpuje sobie praw do nauczania czegokolwiek. Jak sam przyznaje, to byłoby śmieszne. Głos męski, głos żeński, głos straty, głos strachu, wiersz, który nie próbuje się podobać ani przypodobać czytelnikowi, a raczej wciągnąć w próbę mówienia wielością głosów. Meandrujące opowieści, z których tak do końca nie ma wyjścia, pozostawiają czytelnika w poczuciu pewnej współodpowiedzialności za bieg historii, o których właśnie przeczytał. Zaangażowanie autora, poetycka empatia, zapraszają czytelnika do aktywnego uczestnictwa w wierszu i tym, o czym chce mówić, czemu chce się przyglądać.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się