Sporysz

*** rozgnieść ziarna pszenicy. wróżyć przyszłość. dzisiaj ziemia była rozgrzana i bałam się, że spłoną lasy. patrzeć na ogień za miastem. czekać końca dnia. modlimy się o deszcz i parzymy rutę. to mogłoby nas zmienić, mówię. to miejsce mogłoby być nasze. jeżeli ziemia przykryje ostatniego mieszkańca, wyjedziemy. jeżeli zwierzęta przestaną być posłuszne, zamienimy je w kamień. nasz głos niesie się za wzgórza i nikt nie odpowiada. otwórz okna, mówię. trzeba nasłuchiwać, oglądać obce dzieci, zapamiętywać pierwsze słowo. ziemia po deszczu znów zapachnie jak tamto lato, gdy zbliżał się wieczór i paliliśmy słomę. nasze twarze w popiele i słodki smak ziemniaków. ręce brata wyciągnięte ku niebu. lęk przed piorunem. nasz strach wielki jak dom.