Świadkowie wielkiej nadziei. Zbawienie powszechne w myśli wczesnochrześcijańskiej

Rok 2008 był dla mnie rokiem trudnym, a zarazem błogosławionym. Rozpoczynając pracę nad obecnym studium nie wiedziałem jeszcze, że noszę w sobie chorobę nowotworową. Był to również ostatni rok akademicki mojej działalności dydaktycznej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Nieoczekiwane było to zakończenie. Wcześniej pojawiły się niespodziewane trudności na temat moich poglądów ekumenicznych. W maju dowiedziałem się, po badaniach, o swojej chorobie, a w połowie lipca przeszedłem poważną operację. Krótko potem znalazłem się ponownie na Oddziale Intensywnej Opieki Pooperacyjnej (OIOP) z powodu nieprzewidzianych komplikacji. Danym było mi przejść przez doświadczenie śmierci klinicznej. Powróciłem z dalekiej podróży w pobliże śmierci. Zatęskniłem za powrotem do życia i swojej codziennej pracy. Ta łaska została mi dana. Moje życie nie zatoczyło pełnego kręgu i widocznie pozostało jeszcze coś do zrobienia na tym świecie. Przeżyte trudne miesiące minionego roku pozwoliły mi lepiej zrozumieć, jak dobry jest Bóg i jak bardzo cenny jest dar istnienia. Żyję ze świadomością tego wielkiego daru, wdzięczny Bogu i ludziom, którzy otaczali mnie w tym czasie swoją serdeczną opieką. Po trzech miesiącach mogłem już wrócić do przerwanej pracy nad wczesnochrześcijańskimi świadkami wielkiej i odważnej nadziei. Ich intuicje i poglądy eschatologiczne stały mi się, po przeżytych doświadczeniach, jeszcze bliższe i droższe. Przeczą one szeroko rozpowszechnionemu przekonaniu o rzekomej bezradności Boga wobec danego ludziom daru wolności. Już wcześniej w swoich książkach poświęcałem myśli patrystycznej na temat powszechności zbawienia sporo uwagi. Tę książkę chcę poświęcić w całości czterem wybranym świadkom wielkiej nadziei w pierwszych wiekach chrześcijaństwa: Klemensowi z Aleksandrii, Orygenesowi, Grzegorzowi z Nyssy oraz Izaakowi Syryjczykowi. To szerokie pole dla dociekań teologicznych. Chciałbym, aby te dociekania pomogły ludziom poszukującym odnaleźć więcej radości i ufności w wierze. [Z " Przedmowy" Autora, s. 9-10].