Agonia systemu

Instytucje komunistycznego porządku są efemeryczne. Istnieć mogły tylko w otoczeniu lękowej psychologii społecznej. Im bardziej represyjny był system, tym wyraźniejsza była ich tożsamość i tym większa sprawność. Kiedy represje osłabły i społeczeństwo podniosło głowę, instytucje systemu zaczęły się rozkładać. Komunizm bowiem to strach przerobiony na stosunki społeczne i kiedy znika strach — znika również on sam.