Publikacja “Człowiek jako lek i obiekt badań” (Aleksander K. Smakosz, red.) składa się z trzech części (w jednym tomie): 1) Człowiek jako lek Znajdują się w niej rozdziały dotyczące wykorzystania fragmentów zwłok ludzkich (i żywych przedstawicieli Homo sapiens) w oficjalnej medycynie i farmacji, tej dawnej, jak i współczesnej. Czy tłuszcz ludzki jest dobrym podłożem maściowym? Na jakie dolegliwości był stosowany olejek z mumii egipskiej? Jak leczono w XVIII w. rany wykorzystując zmieloną czaszkę ludzką? Co ma wspólnego kanibalizm medyczny i wiara w relikwie? To tylko niektóre kwestie, które są tutaj omówione. 2) Historia anatomii Każdy rozdział opisuje rozwój anatomii, i szerzej chirurgii, od starożytności po XX w. Czym różni się burking od body-snatchingu? Jak chroniono zwłoki przed anatomiczną kradzieżą? Jaka była recepcja renesansowego dzieła o anatomii Vesaliusa? Jakich narzędzi chirurgicznych używali starożytni Rzymianie i Grecy? Jak w średniowieczu przeprowadzano operacje pod narkozą? To tylko niektóre kwestie, które są tutaj omówione. 3) Człowiek jako obiekt badań W tej części znajdują się opracowania dotyczące historycznych aspektów eksperymentów na ludziach. Dlaczego rząd USA ukrywał projekt Tuskgee? Jak w pierwszej połowie XX w. wyglądały prawne i etyczne kwestie ekspetymentów na ludziach? Czy eksperymenty Mengelego i innych medyków z obozów koncentracyjnych wpłynęła na rozwój nauki?
