Rzymska flota wojenna w czasach II wojny punickiej i I macedońskiej (218–201 p.n.e.). Organizacja i działania operacyjne

Republika rzymska przystępując do wojny z Kartaginą w 218 r. p. n. e. jawiła się hegemonem zachodnich akwenów Morza Śródziemnego. Za siłą morską Rzymu przemawiało 220 galer pięciorzędowych stacjonujących w Ostii, eskadra w sycylijskim Lilybauem oraz bazy na Sardynii i Korsyce. Także sojusze z Hieronem II syrakuzańskim i Massalią, stanowiły dostateczną gwarancję natychmiastowego przejęcia inicjatywy operacyjnej na wypadek konfliktu z jedynym potencjalnym pretendem do zakwestionowania thalassokracji rzymskiej, Kartaginą. Z chwilą, gdy napięcia w stosunkach punicko-rzymskich przybrały postać otwartego konfliktu, flota rzymska przystąpiła do realizacji zadań taktyczno-operacyjnych na kierunkach afrykańskim i iberyjskim. Nad Tybrem nie przewidziano jedynie marszu Hannibala na Italię. Classis Romana, operująca nieprzerwanie przez cały okres tego konfliktu zbrojnego (218-201 r. p. n. e.),jak również odpryskowej, I wojny macedońskiej (215-205 r. p. n. e.) nie doczekała się samodzielnej monografii sensu stricto. Niemal zawsze jej dokonania przedstawiane są w kontekście pierwszego konfliktu z Kartaginą, w którym operacje morskie, według relacji Polibiusza z Megalopolis, stanowiły równorzędny teatr walk dla działań lądowych. Również dzięki niemu II wojna punicka, toczona zarówno w Italii, Hiszpanii, jak i w Afryce nazwana została wojną hannibalską… Spis treści: Wprowadzenie I. Geneza floty rzymskiej i jej okręty w przededniu II wojny z Kartaginą II. Działania floty rzymskiej w początkowym okresie II wojny punickiej. Od ofensywy operacyjnej po defensywę strategiczną w latach 218–216/215 p. n. e. III. Wojna śródziemnomorska 215–212 p. n. e. IV. Osiągnięcie przewagi przez flotę rzymską w latach 212/211–207 p. n. e. V. Przeprawa Rzymian do Afryki i neutralizacja floty kartagińskiej 206–201 p. n. e. Zakończenie Aneks Spis map Summary Wykaz literatury cytowanej