Przy księżycu

Przy księżycu Już lazury zapałały Gwiazd tysiącem, Tonie świat uśpiony cały W mroku mgle, Srebrny płomień z światłem drżącem W me okienko księżyc śle. Gdy wszedł gość ten promienisty W progi moje, Wnet umilkły wichru świsty, Płacz i jęk... Przyniósł z sobą marzeń roje, Złotych snów i wspomnień pęk. Przyniósł z sobą zapomnienie Wiecznej troski, Innych światów ciche tchnienie, Innych pól, Gdzie panuje spokój boski, Gdzie już wszelki zanikł ból. W srebrną ubrał mnie koronę Przez okienko... Wyciągałem w jego stronę Drżącą dłoń I mówiłem cicho, miękko, Pieszczotliwym głosem doń: