Władysław Konopczyński w swoim Dzienniku przez ponad pół wieku utrwalał codzienne zdarzenia z precyzją godną klasyka historiografii. Przedstawiany fragment dzieła, nigdy niepublikowanego, zawiera wpisy dokonywane w ciągu czterech lat w okresie przełomu związanego z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Był to również czas ożywionej działalności autora na wielu polach. Dziennik 1918–1921 ukazuje Konopczyńskiego nie tylko jako wykładowcę i badacza, lecz także uczestnika konferencji pokojowej w Paryżu, inteligenta aktywnego w życiu społecznym i politycznym, właściciela majątku ziemskiego, ojca rodziny. Profesor znany jako „ archiwożerca” jest tutaj również człowiekiem czynu; uczony okazuje się kimś skupionym na sprawach najbardziej powszednich: relacjach rodzinnych i towarzyskich, kwestiach gospodarskich i finansowych, chorobach czy rozrywkach.
