Autor zakorzenia swoje utwory w obszarach literacko-kulturowych cywilizacji europejskiej, wykorzystując obrazowe zestawienia słów; asonansowe brzmienia, a także aliteracje. Podejmując znane wątki poetyckie, odsłania ich inny wymiar, uwspółcześnia klasyczne motywy, nadając im nowy wydźwięk. Czasem brutalnie zdziera patynę archetypiczną, by ukazać pierwotne, radosne warstwy kolorystyczne. Ne stroni od komediowej błazenady, lub rozwiązań wziętych z teatru absurdu. (...) Wojciech używa wersów klasycznych, trzynastozgłoskowych, ale i wiersza białego, dbając o wewnętrzny rytm zdania, złożoną architekturę wersyfikacji i grę skojarzeń słownych. Warto nadmienić, iż Autor jest także tłumaczem i opublikował swoje tłumaczenia z angielskiego wierszy, m. in. Johna a'Becketta, Matthewsa Sweeneya, czy Louisa Armanda. Przekłada również na język angielski. Ostatnio zamieścił