Eksmisja z mieszkania różni się od egzekucji innych świadczeń, ponieważ dotyka samych podstaw egzystencji człowieka. Eksmituje się z reguły ludzi ubogich, których nie stać na najem mieszkania. Eksmisja bez zapewnienia jakiegokolwiek innego pomieszczenia oznacza bezdomność, a więc wykluczenie społeczne. Człowiek bezdomny normalnie funkcjonować nie może. Wegetuje bez nadziei na poprawę losu. O tym, jaki jest poziom cywilizacyjny państwa, świadczy sposób wykonywania eksmisji, która dotyka najbardziej podstawowych praw człowieka, a więc prawa do życia, zdrowia, posiadania rodziny i dachu nad głową.
