Pelargonie

Niezwykłej urody proza wspomnieniowa z pierwszych lat powojennych, obrazująca wiernie realia epoki, widziane oczami kilkuletniej bohaterki. Autorce z sugestywną naiwnością udaje się utrwalić rytuały codzienności, zabawy, naukę, smaki i zapachy prowincjonalnego ubóstwa. Przede wszystkim jednak pokazana jest ogromna ciekawość dla cudowności i tajemniczości świata.