Sufizm w polityce, polityka w sufizmie: Turcja w latach 1958-2001

Książka daje konceptualny, teoretyczny i empiryczny wgląd w relacje niędzy sufizmem a polityką na poziomie tureckim. W ten sposób przyczynia się do badań nad islamem politycznym, kładąc nacisk na wpływ nakszbandiji na politykę w Turcji oraz na partie rządzące. Autorka pokazuje, jak islam polityczny pojawił się w polityce tureckiej. Odpowiada na pytania, czy przywódcy nakszbandiji poruszali kwestie polityczne, jak partia rządząca wykorzystała bractwo do osiągnięcia sukcesu wybor czego oraz którzy rządzący i działacze partyjni należeli do nakszbandij. Książka może być zatem szczególnie interesująca zarówno dla środowiska akademickiego, jak i dla społeczności decydentów politycznych think tanków, a także innych nieakademickich instytucji badawczych skupiających się na roli sufizmu w tureckiej polityce i na jego wykorzytaniu przez partie opierające się na islamie. Prezydent Turgut Özal jako nuzułmanin często manifestował swoje przekonania religijne, zjednując sobie religijnych wyborców. Rządząca obecnie w Turcji Partia Sprawiedliwości i Rozwoju opierająca się na muzulmańskim elektoracie to islamistyczne ugrupowanie, którego przywódca i obecna głowa państwa: Recep Tayyip Erdoğan był wśród uczniów szajcha Zahida Kotku i społeczności İskenderpașa. Prezydent za pomocą reform demokratycznych zmienił ustrój państwowy, zbliżył się do świata muzułmańskiego i przyczynił się do powrotu islamu do życia publicznego.