Kocha, lubi, szanuje...

Miłość jest przeznaczeniem, ale nie wytycza drogi na całe życie. Bywa, że pojawia się tam, gdzie jej nie oczekiwano, zmienia lub porzuca obiekt uczuć, niesie ze sobą namiętność bądź nudę przyzwyczajenia, nieraz utrzymuje się na niej „ leciutki nalot nienawiści”. Autorka wypełnia przestrzeń między „ kocha” a „ szanuje” wielością odcieni uczuć i relacji. W jednym z opowiadań pisze, że „ przypomina to bardziej chwytanie czegoś w powietrzu niż budowanie historii”. Opowiada o przeszłości, tworzy prawdopodobne scenariusze, ale nie namawia do poszukiwania prawdy o przyszłości za wszelką cenę: „ Nie pytaj, bo wiedzieć nie trzeba… co gotuje nam los, tobie i mnie”. Munro pokazuje, jak głębokie i niepowtarzalne może być życie zwykłych ludzi zawieszonych między prowincją a miastem, wiarą a bezbożnością, historią własnego życia a zapisanym gdzieś losem.