Henryk VIII. Serce i korona

Przez pięć wieków opowiadały o nim inne. Żony, które koronował i ściskał. Doradcy, których wynosił i ścinał. Kronikarze, którzy notowali wyroki. Teraz — po raz pierwszy — przemawia on sam. Był złotym księciem renesansu, który pisał wiersze i komponował pieśni, fundował szpitale i debatował z Erazmem. Był też człowiekiem, który posyłał przyjaciół na śmierć i podpisywał wyroki drżącą ze starości ręką. Jak to możliwe, żeby jedno i drugie było prawdą? Jak człowiek może żyć z sobą, gdy jego sumienie i jego wola przestają ze sobą rozmawiać? Henryk VIII. Serce i korona to powieść, która odważa się zadać najtrudniejsze pytanie: co czuł? Alison Weir — najwybitniejsza żyjąca pisarka historyczna poświęcona epoce Tudorów, autorka wielomilionowego cyklu o sześciu żonach — wchodzi głębiej niż kiedykolwiek. Nie pisze apologii. Nie pisze potępienia. Pisze portret człowieka, który naprawdę wierzył we własną sprawiedliwość — i przez to jest o wiele bardziej niepokojący niż jakikolwiek łotr. Od chłopca płaczącego na kolanach babki po śmierci matki do starego króla, który nie ma siły utrzymać pióra, a mimo to podpisuje kolejny wyrok — to jest historia czterech dekad władzy i czterech dekad samooszustwa. Historia miłości do kobiet, których nie potrafił zatrzymać. Historia przyjaźni, które skończył toporem. I historia człowieka, który do końca był przekonany, że postępował słusznie.„ Weir osiąga coś, co wydawało się niemożliwe: sprawia, że rozumiemy Henryka VIII. Nie wybaczamy mu — rozumiemy. To nie to samo. I to znacznie straszniejsze.